Columns als verteld door Henk van Ruitenbeek

Boekentips

U kent allemaal mijn enorme voorliefde voor encyclopedische werken.
Ik hoef maar te verwijzen naar Herman’s Grote Dictionary.
In de volksmond “de Dikke Herman” genaamd.
Voor de echte liefhebber.
En met een oplage van 1 exemplaar, een waarlijk unicum.

Uit de encylopedie van de domheid…..
Geschreven door Matthijs van Boksel

De Moerasridder

Een ridder bond de strijd aan met de domheid, een monster waarvan geen signalement bekend was, alleen naam en plaats.
Zwaar geharnast trok hij met geheven zwaard door het waterland.
Hoe dichter hij de plaats naderde, hoe dieper zijn voeten wegzakten.
Vlak voor hij verdween, werd de stomverbaasde ridder omhelsd door het moeras.

Het wormenboek van Charles Darwin…
Eind 2019 voor het eerst in het Nederlands uitgegeven.
Een onderzoek naar leven en werken van Lumbricus terrestris, de regenworm.
Jaa, zoo wil ik ook wel wetenschappelijk onderzoek doen!
Met het hele familie rond de tafel met piano, viool en fagot.
En een paar grote potten pieren op tafel.
En dan gaan uitzoeken of de diertjes ook op geluid reageren.
Natuurlijk wel uitkijken dat de trillingen van het pianomeubel de tafel niet bereiken. Zingen… schreeuwen...
De uitslag was negatief. Lumbricus is doof.

En om daar even op door te borduren…
Dat muzikale is toch wel een zegen.
Dat je tot in lengte van dagen bijeen kan blijven komen en weer kan samenspelen op een niveau dat er nog enigszins toe doet.
Dat kan je niet van alle vormen van samenspel zeggen.
Ballerina’s komen op een gegeven moment niet meer van de grond.
En een voetbalteam dat na 40 jaar nog eens een toernooi speelt, heeft dan toch schrikbarend veel aan snelheid en kracht verloren.
Hoewel de ritmische klanken van kunstknoken, knekels en klapperende prothesen misschien nog wel een extra dimensie kunnen toevoegen.

Enfin
Ik heb gemerkt dat ik vooral val voor boeken die ik maar heel ten dele begrijp. Boeken waarin het heel moeilijk is om een lijntje of essentie te bespeuren. Boeken waar ik een euforisch gevoel van krijg door de woorden en de zinnen.
Woorden en zinnen die me een gevoel brengen dat ik niet goed ken.
Mensen waarvan ik de beweegredenen niet goed begrijp, maar die het met zo veel verve vertellen of er uitvoering aan geven…
Dat geeft me dat gevoel dat ik nog een wereld te ontdekken heb.
En de onuitputtelijke hoeveelheid manieren die er zijn om een gevoel en of een situatie te beschrijven…, dat maakt me gelukkig.
Boeken waar de psychologische uitleg ver naar periferie is verdreven. Waar de verhaallijn hooguit een smal, grillig en onbeduidend overwoekerd paadje is.
Een boek waar bijna alles… niet is wat het lijkt.
Soms zijn een paar goed gekozen zinnen genoeg voor een heerlijk gevoel van vermeend inzicht, waanzin en geluk.

En tenslotte:
Ik stootte op een verhaaltje van een jonge Afrikaanse man, die zich verbaasde over dat vooral bij jonge Nederlandse vrouwen een keiharde handdruk gecombineerd werd met een stralende glimlach.
Hij had het zelfs opgeschreven, dus het het was niet zomaar iets.
Ik dacht ineens… dat hier wel een sleutel tot de verbetering van onze verhoudingen kon liggen.
De Holenduif

We hebben er een ingewikkelde wereld van gemaakt.
Ongelofelijke werken verricht.
We hebben de zaak goed op de schop genomen.
Bouwen, trekken, boren, duwen, graven.
Leuke nieuwe plannen, leuke nieuwe kleren.
We moeten al onze bronnen aanboren!
Dat kan ook niet anders, want we zijn met zo velen.
We hebben zo immens veel spullen nodig.
En o ja! Iedereen moet ook iets zinvols te doen hebben.

Die steeds ingewikkelder wereld, dat maakt het wel steeds lastiger om nog kordate besluiten te nemen.
En de daad bij het woord te voegen.
We kunnen nu alleen nog mogelijke veranderingen aankaarten, verschillende scenario’s ontwikkelen, de besluitvormingsprocedures bespreken, op de lange baan schuiven…
Hard aanpakken! Dereguleren! Doorpakken! Uitrollen!
Het zijn machteloze mantra’s geworden van een niet meer vooruit te branden kakofonische verzeperde papierwinkel.

Ondertussen wordt het voor de wilde natuur steeds overzichtelijker…

Misschien is het wel het donkere natte weer van de laatste tijd,
Misschien zijn het wel mijn dalende sportieve prestaties…
Misschien is het omdat mijn kippen geen eieren meer leggen sinds het feestelijk uiteinde van 2019, dat ik verval in somberheid,
dat de strijdlust is geluwd.
Of is mijn radar alleen nog maar afgestemd op verontrustende signalen?
Is het… dat ik in een kleine eigen wereld terecht gekomen ben?
Moet ik mijn krant, mijn boeken en vriendenkring gedag zeggen?
Of toch nog maar weer eens iets met dodelijke commentaren en zwarte humor? Of een paar giftige app’s afvuren.. Neeee!!
Ik moet gewoon de deur uit gaan en boeken! Boeken… Boeken…
Voor een dansfeestje aan de rand van een Hawaiiaans vulkaantje.
Of Finland… Een goeie ouderwetse sneeuwbui zou me goed doen.

Of dichter bij huis…
Van de week zag ik weer een kuifmees in mijn tuin.
Dat was weer eens een opsteker.
Vorige week nog een appelvink.
Mijn hart maakte een sprongetje.
Maar waar blijft de holenduif… mijn vriend de holenduif?
Er zou toch niks met hem of haar gebeurd zijn?
Ach… zal wel thuis zitten in zijn…
Daar zit ik zelf ook graag.
De nieuwe musea
Of de nieuwe vorm die ze hebben aangenomen.

Gelukkig nog niet allemaal.
We moeten het er over hebben.
Het is natuurlijk al heel lang aan de hand.
Dat je er tegenwoordig als een mensenmassa doorheen wordt geleid, doordacht als in een slim manipulatie circus.
Je komt er niet meer om er even rond te kijken. Nee, je krijgt er een geheel verzorgde tour. Met allemaal drukknoppen en fijne lichtjes bij goede antwoorden. Een lesje disciplinering.
Dat doet me toch weer verlangen naar de oude uitstallingskasten en een zoek-het-maar-uit-suppoost.

En dat ik dit nu vertel, komt door mijn bezoek aan Naturalis deze week. Ik bezoek de afgelopen maanden veel musea met mijn dochter. We proberen op zo’n kort mogelijke tijd zoveel mogelijk rendement uit onze museum jaarkaart te halen. Met veel genoegen overigens.

Maar nu weer even over Naturalis, waar wij by the way als Universiteit Wageningen ons Herbarium aan verkwanseld hebben…
Een grote brand in Leiden... en alles is weg…
Ik ben voor kleine plaatselijke musea.
Democratisering van kennis en macht… hatsikidee …
Dat moest ook even!

Naturalis dus.. Het kwam ook, dat moet ik eerlijk zeggen, omdat wij ons bezoek niet goed gepland hadden…in de herfstvakantie, dus kinderen…, heel veel kinderen.
En nou moet ik toegeven..., Naturalis is ook een kindermuseum.
Met hele slechte maquettes met plastic beestjes.
Het lijkt of ik zit te zeuren, maar ik hou juist heel erg van maquettes. Vooral als je de enorme liefde en uren voelt die erin zijn gaan zitten. Daar kan ik geen genoeg van krijgen.
Maar dit is, in een keer, in elkaar geramd.
Juist een museum moet groeien in de tijd …. ontstaan …
Dit is kermis. En nou is het ook nog zo, dat ik wel van kermis hou, ik hou enorm van kermis. Mijn belangrijkste jeugdherinneringen komen van de kermis.
Ik heb met ooms en tantes in bokstenten en wilde muizen gezeten.
Gevechten met de beer, vrouwen met baarden, motoren op de steile wand bijgewoond.

Dus Grootouders, neem je kinderen mee naar Naturalis en huppekee: Kermis!!!
Maar volgens mij klopte er niks van, dat oerossen als gnoes een rivier over staken. Dat is effectbejag en onzin.
Oerossen waren dieren die in kleine familie groepen in het bos leefden…

De postkoets van de Selvera's (muziek)

Een redelijk betoog

Ik merk steeds meer, dat ik gewoon niet in staat ben,
en nooit geweest, om een redelijk betoog op te bouwen.
Iets met een kop en een staart, iets met een pointe liefst.
Nooit gekund, nooit geleerd, chaos all-over.

Ik vertrek dan wel in een deftig koetsje, een diligence, veel hoorngeschal, hoog gezeten met goed zicht op de wereld onder me.
Ik vertrek met ideeën, visie en bravoure, maar gaandeweg krijg ik toch genoeg van die zelfingenomen Postiljon, die ik ineens blijk te zijn.
Weet hij wel echt hoe de vork in de steel zit?
Of is alleen roem en populariteit zijn uiteindelijke doel?
Welke afslag moet hij wel of niet nemen?
Durft hij schepen achter zich te verbranden?
Of blijft hij maar doormodderen?
Laat hij zich in zijn praatjes verleiden tot het gebruik van mooie woorden en grappige taalvondsten?
Weet hij zich nog wel te verzetten tegen de verleidingen om toch maar de gemakkelijke weg te kiezen?
Is hij in staat om die verleidingen gedurende zijn reis te weerstaan en ze de nek om te draaien en kan hij dat?
Als het er op aankomt, en er echt beslissingen genomen moeten worden welke kant we nu werkelijk op moeten gaan...
Links, rechts of gewoon recht door zee …
Kan of durft hij wel de toorn en het misprijzen van de anderen te trotseren en kan hij de eenzaamheid die het harde hobbelige zandige pad hem brengt, wel aan?
Of rijdt hij al zoekend steeds meer kronkelend, draaiend, ketsend en knotsend uiteindelijk zijn eigen karretje in de poep?


De chorizoman
Over het personaliseren van de vleeswaren

De slager vraagt aan mijn vriendin:
U wilt een onsje Chorizo?
Met of zonder peper?
Is het voor uw man?
Is het voor op zijn brood?

Ik ben de Chorizoman!

Volgende keer:
Het gehaktvrouwtje en Bloedworst Bob

GROENTES

Jeroen: Even voor de duidelijkheid, ik ben Jeroen Pauw, van vroeger Pauw en Witteman.
En als u het nog niet wist…even voor de helderheid...
Ik ben met talloze vrouwen naar bed geweest.
We gaan beginnen!

Groentetune

Vandaag gaan we in het kader van de diversiteitsdiscussie ons oor te luisteren leggen bij… de groentes.
We hebben een aantal groentes uitgenodigd en omdat ik geen groentes spreek heb ik een tolk uitgenodigd.
Naast mij zit Babette, een naam waar de smakelijkheid van af spat.
En jij bent?... Zeg het zelf maar…
Babette: Babette. En ik heb me verdiept in het groenteleven, het leven van de groentes.
Jeroen: En dat ging van kwaad tot erger…
Het ging je leven bepalen?
Babette: Geen groente is hetzelfde, dus je komt sowieso in een geheel nieuw universum terecht.
En ik heb mij verdiept in de taal die groentes spreken.
Jeroen: Een heuse groentefluisteraar!
Babette: Zo kan u dat noemen….
Jeroen: Nu kunnen groentes natuurlijk blijven jeremiëren, daar zijn talloze voorbeelden van…, maar wij, en vooral de groentes, moeten reëel zijn. Op een gegeven moment moet het afgelopen zijn.
Je hebt natuurlijk altijd groentes waarvoor niks deugt.
En dat geldt dan vooral voor de rabarber.
Zo zuur, daar valt niet tegen op te suikeren.
Rabarber zou een voorbeeld moeten nemen aan de pompoen of de meloen. Die weten heel goed dat het op een gegeven moment gebeurd is. Finito ...
Dan liggen ze daar in het veld te liggen, de bladeren en stengels droog en verdord. Dan is het gemakkelijker om je te verzoenen met je lot. Ja wat moet je? Je kan niet gemakkelijk wegrollen. Wat te doen?
Hopen dat je zaadjes, via de composthoop of het toilet nog ergens terecht komen, waar ze een nieuwe kans krijgen…
Dan is het maar wat fijn dat…
Rabarber: U heeft mij nog helemaal niet voorgesteld.. eh… nogal lomp…en… Ik wil eerst toch even zeggen dat ik het niet prettig vind dat er hier lacherig over duidelijke misstanden gedaan wordt. En het is: Wij rabarber.. U moet weten: Een rabarber is NOOIT alleen en “de rabarber” blijft altijd bestaan. Ik wil u ook vragen om de rabarbertaarten die hier zo obsceen overdreven worden gepromoot, weg te halen.. en ook de vrouw die daar verantwoordelijk voor is… onbegrijpelijk dat dat nog kan.
Jeroen: U stelt nogal wat eisen.
Rabarber: U als grachtengordel kan onmogelijk begrijpen hoe het is om in mijn schoenen te staan.
Jeroen: U bent niet een heel populaire of belangrijke groente.
Rabarber: Ooo gaan we op die toer! En wat is dan wel een belangrijke groente?
Jeroen: De Bloemkool!
Rabarber: HAHAHAHAHAHahahaahhhaaaahaha (heel lang) En waarom heeft u die dan niet uitgenodigd?
Jeroen: De bloemkool had andere verplichtingen als zodanig.
Rabarber: Andere verplichtingen als zodanig? Dus ik ben tweede keus?! U heeft mij een figuurlijke kool gestoofd. Kijk ….
die familie Kool krijgt altijd alles voor elkaar.
Rode kool, Spitskool, Witte kool, Groene kool, Zuurkool Bloemkool, Savoie kool …. Allemaal stuk voor stuk jongens van de stampte pot… Die kunnen altijd, overal en altijd.
Jeroen: Ik begrijp dat u gefrustreerd bent, maar we hebben meer gasten en ook hun verhaal willen we graag horen.
Dank u voor uw komst... Fijn dat u gekomen bent…

Groentetune

Jeroen: Dan gaat nu de rode loper uit voor Saskia.
Saskia: Saskia von Stoltenburg Hessen und so weiter und so weiter.
Jeroen: Saskia van Stoltenberg… Spargel prinses… Wat een eer en een bijzondere naam.
Saskia: Nou ik doe het er al enige tijd mee...
Jeroen: Duits
Saskia: Pruis
Jeroen: Zo willen we het horen!
Saskia: Aus das dunkel …naar het licht…fruhling-Spargel-prinsess.
Jeroen: U noemt zich prinses van de nacht. Hoe moet ik dat zien?
Saskia: Wij groeien naar het licht, maar het licht ontneemt ons tegelijkertijd onze schoonheid en dat is onze blanke teint. Wij worden, indien niet geoogst, door de zon geblakerd tot taaie groeistengels.
Jeroen: Maar vergeef me, dat is toch de loop der dingen?
Saskia: Die lauf der dingen ja….Die Zeit .. du hast gleich… die Zeit.
Maar niet erg aangenaam …. findest du auch nicht?
Jeroen: Mijn mening telt niet in deze.
Saskia: Ach ja…. Ik weet wel hoe men mij beschouwd… blank…onvertakt.
Jeroen: Eigenlijk bent u een soort kleine zeemeermin die...
Saskia: Ein zeemeermin ? Herr Pauw …Ich kom uit das kale zand!
Jeroen: Ik vind dat een mooi laatste woord, laten we afsluiten…
En dank u wel, uwe hoogheid.

Groentetune

Jeroen: Meneer Meloen ….u als groente...
Meloen: Ik probeer mezelf te zijn, ik ben geen groente, ik ben een vrucht. Geen groente... geen groente!
Jeroen: Vindt u uzelf een vrucht …..meer dan een groente?
Meloen: Niet meer… anders.
Jeroen: Niettemin… Echt leuk dat u er bent... en dat meen ik echt.
Want dat moet gezegd, u bent toch wel een groente met een opgeruimd karakter.
Meloen: Dat beeld bestaat, maar is toch wel een façade,
Rond, bol, vrolijk gekleurd, maar daaronder is het toch ook wel kommer en kwel, tranen en verdriet.
Jeroen: Zoals de clown in het circus?
Meloen: Misschien wel. Je ligt daar toch soms wel heel lang te wachten op het einde. Te wachten, ik zeg het maar zoals het is..
Je ligt te wachten op het mes… Bij spinazie is het allemaal heel duidelijk… een snelle afloop.
Bij ons speelt angst toch wel een heel grote rol.
Jeroen: Heel vervelend…kunnen wij daar iets aan doen?
Meloen: Ik denk heel weinig… ik denk heel weinig…
Jeroen: Dat spijt ons heel erg..., maar de tijd zit erop.
Nog niet direct voor u, tenminste daar ga ik nu even van uit….maar voor ons... We gaan weer naar de muziek.
Dank u voor uw openhartigheid. Graag een applaus voor de heer Meloen…

Applaus

En dan wil ik jou Babette, nog ontzettend bedanken voor het niet alledaagse inkijkje dat je ons gegeven hebt in een voor ons allemaal toch wel totaal onbekende wereld.
Heel bijzonder! Dank je wel, Babette.

Applaus

Eindtune

Het meisje met de lome oogopslag

Hoe we bewegen, onze motoriek, het is fascinerend.
Ik deel mensen wel eens in op hun soort van motoriek.
En denk altijd dat er een beperkt aantal categorieën zijn.
Dat is waarschijnlijk onzin, maar…
Het is mijn drang om voor mezelf wat helderheid in ons chaotische bestaan te creëren.

Van verre… als je nog geen gelaatstrekken ziet en geluid geen rol speelt …

Een paar jaar geleden zag ik in Litouwen in de verte een meisje lopend door de graanvelden, onverstoorbaar...
als een beeld uit een film.
Ze liep daar lezend in een boek, met een rust die ik niet kende.
Het meisje met de lome oogopslag.
Van mijn stuk.

Ik wist heus wel dat zo iets kan gebeuren, maar het overvalt je toch.
Een meisje op Troost, Café Troost.
Een beweging…, amper een beweging… iets…, amper zichtbaar...
Iets..., niet te benoemen.
Het kan zo maar gebeuren, dat een oogopslag zoveel te weeg kan brengen. Dat je zo overdonderd kan worden door een blik… waar misschien niks achter zit. Dat mijn fantasie me parten gaat spelen.
Wat details en een minuscuul verschil in ritme met je kunnen doen.
Je verwacht een hele nieuwe wereld, maar het kan ook zomaar een lichamelijk mankement zijn.
Een opkomende blos…, een onstuitbaar fysieke proces.

Ik ken het als geen ander… blozen.
De leraar biologie op de middelbare school, die mij bewust gebruikte als voorbeeld van een niet te controleren biologisch proces, het blozen.
De gedachte aan de gebeurtenis deed me lange tijd nog blozen.

Maar nu ben ik een afgestompte oude man en die hebben weer heel andere problemen.
Ach ja…
Wat je wint aan de ene kant verlies je aan de andere kant.
Wilde discussies over de toekomst van onze planeet en over onze samenleving voeren dezer dagen de boventoon.
Maar afgelopen week ben ik teruggeworpen in de tijd.
Dat krijg je als onze vergankelijkheid zichtbaar en voelbaar wordt.
Het lijkt me in dat verband toepasselijk om terug te blikken, om te weten en te voelen waar we vandaan komen…
Het leven van zij die ons voorgingen…
en dat we de verhalen doorvertellen….

Het appelboompje van ome Gerard

Het appelboompje van ome Gerard in de tuin bleef altijd een klein stijf boompje dat niet veel vrucht droeg, en zure appels bovendien.
En Kees Hoogeboom, mijn opa, had niet veel met planten, dieren of mensen die niet pasten in zijn denkwereld.
Of niet deden wat ze moesten doen…
De tortelduif in zijn kooi moest koeren.
De perenboom moest veel peren dragen.
De zangvogels moesten nestelen in de juiste nestkastjes, anders werden ze eruit geramd.
De kippen moesten leggen, en de broedse exemplaren werden met verf gemerkt en konden een schop krijgen.
Katten werden met de klomp bekogeld.
De ratten moesten sterven.
Daarvoor werden alle gaten en holen in de schuur gedicht en bij het laatste gat ging de schrobzaag erin.
Dan werden de ondieren er met stromend water uitgejaagd.
De dooie rat in de vuilnisbak, die opa me liet zien, was immens.
Met van die gele tanden. De duivel zelve.
De dochters moesten… ja wat moesten die?
Genoeg van mijn tantes hebben dat gevoeld.

Het was een man met verhalen en meningen.
Ik heb mijn hele jeugd aan zijn lippen gehangen.
Hij was een ras verteller, een acteur en een sentimentele man.
Hij kon heel hard oordelen, maar dat heb ik als kleinkind nooit zo gevoeld.
Vrouw… ik moet schrijven.
Het smaakt me niet… deze sigaar.
Praatje pot!



Ik schrijf… naar schatting 1965 (Laren NH)
Vrouw Rem

Vrouw Rem had moeite met lopen. Ze had hele kromme benen door de Engelse ziekte. En ze had daardoor een extreem schommelende pas. Maar niettemin liep ze hele afstanden.
Ik denk dat ze ergens aan de Zevenenderdrift woonde en ze kwam nog wel eens langs bij mijn Oma en Opa, waarbij ze toch wel meer dan een kilometer moest overbruggen. Dwars over het grote kermisterrein.

Wij kwamen er ook vaak…, bij onze grootouders, bijna elke dag.
Op een middag op de fiets naar Oma en Opa zagen we Vrouw Rem lopen richting de Barbiersweg. Daar aangekomen vertelden we dat we Vrouw Rem hadden gezien en dat ze hierheen koerste.
Hoewel mijn Oma normaal gesproken een gastvrije vrouw was, bleek ze een onaangekondigd bezoekje van Vrouw Rem niet te kunnen waarderen. “Die blijft maar plakken..”

Wat te doen?
Allemaal onder de tafel… en wachten, wachten.
Daar zaten we dan onder de eettafel. Oma, ik en mijn broer Kees.
Stil, jongens …We moeten wel stil zijn!…
We wachtten daar… lang… totdat we het geluid van voetstappen op het grint hoorden. We keken stiekem onder de tafel uit door de kwastjes van het tafelkleed.
Daar stond Vrouw Rem op nog geen twee meter afstand met haar neus tegen het raam en haar handen boven haar ogen de kamer rond te turen.
Wij hielden ons muisstil.. de adem in.. het leek een eeuwigheid te duren. Totdat, eindelijk, Vrouw Rem teleurgesteld afdroop.
Helemaal weer naar huis dwars over het kermisterrein...
Oktober 1823

Het woud werd dichter en donkerder, de regen sloeg koud en hard in mijn gezicht. De duisternis viel snel, veel te snel verdomme, ik was laat, die vervloekte modderpaden, ik moest door, ik moest vaart houden, de wielen zakten weg in de natte grond. De zweep knalde onophoudelijk, takken striemden mijn gezicht en handen. Dit was het land van Gelre, hier hield de beschaving op, dit was woeste grond.
Hier golden andere wetten. De oude wetten.

Dit was het land van zwervers, rabauwen, veermannen, beurzensnijders en speelmannen. Onbetrouwbaar volk zwierf hier langs de wegen. Het land van de wolven. Hier waren de mensen ruw en wantrouwig, hier huisde de bende van Zwarte Kees. Menig koets was hier geplunderd en van de ongelukkig reizigers werd nooit meer iets gehoord. Een koude rilling liep me over de rug.

Niet aan denken, niet aan denken! Ik sloeg hard met m’n zweep en schreeuwde, de paarden hinnikten en snoven schichtig. Ze waren moe, maar wierpen zich naar voren, de riemen spanden zich, de teugels sneden in m’n handen. Angst dreef hen voort, voort, voort.
Het schuim vlokte rond hun bekken, de neusgaten wijd opengesperd, hun ogen puilden uit, het wit van hun ogen lichtte op in de duisternis. Het pad werd slechter en slechter, smal en nat en langzaam begon het omhoog te lopen hoger en steiler werd het pad. We kropen nu omhoog en de koets kraakte en zuchtte. De berg, jaaaa dit moet de berg zijn.

Het waren beste paarden, de beste die er waren. Zonder hen zou deze tocht onmogelijk zijn. Vijf ijzersterke paarden trokken de koets, vijf eigenzinnige karakters en toch een team, vooraan Walhalla, de kleine, de waanzinnige, de overmoedige, daarachter stonden Crescendo de aanjager, samen met Zondag de gelukszoeker , Muzak de trappelaar, de onnavolgbare, samen met Culex, de opvliegende, de warmbloedige. Een span zonder weerga.

Voort gingen we en het zicht werd minder en minder, de koets helde vervaarlijk naar links of rechts als haar wielen wegzakten, tot we hoger kwamen, hoger en hoger, en de top bereikten. Een glinstering in de verte, als het slijmspoor van een slak, dat moest de Rijn zijn, dat kon niet anders, dat betekende dat daaronder in de inktzwarte duisternis ….Wageningen moest liggen…ik lachte hard maar het klonk nog niet vrolijk.
“Naar beneden” riep ik, de paarden leken het te begrijpen en met hun laatste krachten zetten ze nog eens aan. “Naar beneden!” De koets losgetrokken uit de modder won snel aan vaart… de paarden trokken nu om het hardst en de regen gutste nu met bakken naar beneden. Ik ging staan en tuurde de duisternis in.. Zag ik al wat? Sneller, sneller ging die, met de duivel op de hielen! Was dat licht? Ja, Jaaaaaa dat was het licht van de Salon, het koetshuis het einde van onze etappe!
De paarden voelden dat nu ook, ze roken de stal, de haver, het hooi... de veiligheid.

Ik sloot mijn ogen en voelde even geen kou en regen, tranen liepen over mijn wangen. De gedachte aan een warme maaltijd , een heerlijk glas wijn, goed gezelschap, een warm bed en wie weet wat nog meer. Dat alles maakte me zielsgelukkig.
Een euforisch gevoel maakte zich van mij en mijn span meester.
Dat zich nu aanzette voor een tomeloze galop. De koets ketste en kaatste nu op het plaveisel, sneller, sneller! Het koetshuis was in zicht en kwam met ongekende snelheid dichterbij. Zo had Ben Hur zich ook gevoeld! De Salon! De verlichte gelagkamer van de Salon…. De deur zwaaide open en daar stond ze al …..Oda!…Thuis!
Holland Park Londen, zomer 1975
Waar ik bij gebrek aan plaats in de jeugdherberg op een bankje in het park probeerde de nacht door te brengen en ruw gewekt werd door een Bobby gewapend met een zaklamp

Holland Park hier en nu
Het finale aftellen:
103 miljoen kippen
17 miljoen mensen
14 miljoen varkens
4 miljoen runderen
3,9 miljoen kooivogels
2,5 miljoen katten
1,5 miljoen geiten en schapen
1,5 miljoen honden
600.000 hazen
450.000 paarden
150.000 reeën
25.000 patrijzen
6000 dassen
4000 everzwijnen
3000 edelherten
2000 bevers
500 raven
400 slechtvalken
150 otters
10 vuursalamanders
1 wolf
Is het niet een beetje vol? Wat denkt u…?

En dat roept toch een reeks van vragen op.
Geen makkelijke vragen, ongemakkelijke vragen.
Hoe krijgen we dit geheel weer een beetje in balans, hoe krijgen we dit onder controle? Hoe zal het grote beheersplan voor de toekomst eruit moeten komen te zien? Hoe krijgen we toch weer iets van een natuurlijk evenwicht?
Moet de drijfjacht terug? Drukjacht? Meer hekken?
Indicatief uitnemen? Protocollair decimeren?
Mobiele slachthuizen? Stalbranden?…
Burgeroorlog?
Om daar toch wat helderheid in de brengen heb ik een ecoloog uitgenodigd…

Welkom.
Ecoloog: Een goede middag
De vraag die ik u wil stellen:... Is de mens niet eigenlijk een rupsje nooitgenoeg?
Ecoloog: Tja…
U kent haar wel dat rupsje, zouden wij toch ook niet, al was het alleen maar voor onze gevoel van een schoon geweten, wat kruimels achter moeten laten voor de minderbedeelden, de losers van de schepping... toch nog iets, nog even, nu het er nog is? Wat denkt u?
Ecoloog:…Ja wat moet ik daarover zeggen?
U moet niks, maar vanuit uw expertise?
Ecoloog: Wat wilt u dat ik daar over ga zeggen!? Ik moet ook door met mijn leven…U wilt hier een mooie quote en de uitkomst zal zijn dat ik met de spreekwoordelijke sociaal-mediale gebakken peren zit en dat is uiteindelijk voor geen mens te pruimen

Samenleven

Is het wel mogelijk om in onze complexe samenleving… samen te leven?
Kortom…, bestaat de samenleving wel of is zij een “idee fixe”?
Verenigingen, comités, organisaties, clubs, families, gezinnen, buurten, gemeentes, wijken, roedels, groepen, bendes, zwermen, ketels, scholen, steden, stammen, gildes, clans, kolonies, regimenten, pelotons, cohorten, teams, nestjes, kuddes, corpora, hordes…
En… wat moeten we ermee?
In hoeverre staan we naast elkaar? Wat moeten we met die ander?
Genieten we van de schoonheid van de chaos of zijn we bang voor die onbekende? Hoeveel ruimte hebben we… en hoeveel geven we nog weg? Of… zit alles vol en hebben we de zaak dichtgetimmerd?
Dat is alleen te doorgronden door gewoon al die werkelijkheden en botsingen te inventariseren… eindeloos en tot in detail.
Wat gebeurt er allemaal om ons heen… en dan de conclusie trekken.
Eén kanttekening daarbij: Ik zou graag zien dat we de genetische grenzen wel wat meer oprekken: Vooruit!

Het nestje onschuldige eiders viel simpel ten prooi aan de familie fret.
De oververhitte wijkbewoners hadden meer dan genoeg van de vleermuizenkolonie.
Een argeloze school haringen liet zich, tegen alle verwachtingen in, compleet overrompelen door een Urker familie.
Het docententeam van havo 4 liet een complete school leerlingen jarenlang vrij zwemmen.
Het allereerste cohort patiënten werd meermalen meedogenloos bepoteld door het tweede cohort.
Tragisch maar logisch, de stad had zich immers altijd al verzet tegen de komst van de kinderkolonie.
De stamleden maakten gezamenlijk zoveel lawaai dat de kolonie zeeleeuwen het voor gezien hield.
De houten abdij bood slechts heel weinig bescherming tegen de optimaal gemotiveerde Teutoonse horden.
De overgebleven hondenbezitters vormden een cordon ter bescherming van de zwaar gehavende schipperskinderen.
De hele school sardines verdween in no time in de magen van de kolonie magelhaenpinguïns.
De kneitergekke ketel keilers liet geen spaan heel van de net opnieuw opgebouwde bloemenmarkt.
Na een veelheid van inbraken en brandstichtingen, toegebracht door het dievengilde, gaf de uitgebluste monumentencommissie de spreekwoordelijke nog rokende pijp aan Maarten.
Het hele regiment cavaleristen viel kinderlijk eenvoudig in de handen van een stam zwartvoet indianen.
In het bijenvolk gonsde het van de geruchten over een op handen zijnde grootscheepse neonicotinoide aanval door aan het LTO gelieerde groeperingen.
Het studentencorps was niet te houden na de sabotage van de bierpomp door het buurtcomité.
De muggenzwerm danste de hele nacht lang door en de ganse buurt wist van niks.
Het was een slopende finale voor de atheïstenvereniging, maar uiteindelijk bleek de door de goegemeente voorspelde Apocalyps wel mee te vallen.
De beruchte motorbende hield een tattoobenefiet voor de massaal toegestroomde christelijke plattelandsjongeren.
De complete bemanning hield de poot stijf, wat een abrupt einde betekende van alle beweging in het werkoverleg.
De diverse clans lieten de doedelzak het werk doen in de strijd die volgde. De verschillende, woest uitgedoste partijen bleken zich onverwacht eenvoudig te verenigen.
Alle leden van het werkkamp zongen het peloton bewakers liefdevol toe.

(uitgesproken commentaar bij filmbeelden)
Tennisbeelden

We brengen een bezoekje aan de banen van de VWLTVWTVLTB.
Met meteen een opvallende verschijning , die van de heer Groenestein.
Deze krasse zestiger slaat hier op de vereniging bijna dagelijks nog zijn balletje…
Zeer opvallend en herkenbaar is zijn zwierige slag,
en omdat ijdelheid de heer Groenestein niet vreemd is,
gooit hij er voor het oog van de camera zichtbaar nog een schepje bovenop.
Kijkt u nog maar eens goed naar de zeer uitgebreide uitzwaai en het nog steeds soepele loopwerk, wat de heer Groenestein naar zijn zeggen nog dankt aan zijn muzikaliteit en vooral aan zijn jarenlange Ballroomdans ervaring. Soms kan men nog een vleugje Foxtrot of Paso doble ontwaren. ……Tsja tsja tsja…
Daarnaast is de heer Groenestein ook niet te beroerd om zijn tegenstanders te pas en te onpas op technische adviezen te trakteren.
Bij het spelen van een match tegen de heer Groenestein komt er een andere kant van zijn karakter aan het licht. Dan blijkt dat hij, ondanks zijn gevorderde leeftijd, een nog altijd niet aflatende drang bezit om coûte que coûte de winst zijn kant op te trekken, ongeacht de spelregels.

Toch blijft de heer Groenestein een graag geziene gast op de banen van de VWLTVWTVLTB.



Crassshhhh

Daar gaat ie ..Op de pedalen!..Trappen Ho, ho, ho…
Fietsen zoals de kraai vliegt!
Er is nog zoveel te doen en..., hoe ouder, hoe minder tijd er nog rest.
Voorwaarts, voorwaarts, voorwaarts…
Obstakels moeten worden geslecht of omzeild.
Het fietsen is geen doel op zich, alleen de bestemming telt.
Rust roest!
Wegomleggingen, verkeersborden , verkeerslichten, kliko’s, bejaarden, kinderen, wandelaars, honden, katten,..
het zijn slechts nare hindernissen op de weg naar nieuwe successen.
No guts no glory,
omzien is voor de bangbroeken en weekhartigen.
WaaaaaHHHH….Reldekedel…knots!..VROOOOT, VROAAAAA Kerrrang Kerang….TSJJRRRRAAAAAAAKKKK Kedeng kedeng kedeng KNOTS! Knots! Knots!

Cowboy Henk en de Indianen

Onze zoektocht naar het paradijs wordt en is de weg naar een verschroeide aarde.
Ik wil het toch maar eens gezegd hebben.
Sorry lieve mensen, misschien maakt het deze middag minder vrolijk.
So be it.
“Go west, young man, go west.”
Op pad naar onbekende oorden…
Met z’n allen.
Je moet gestaan hebben waar nog niemand heeft gestaan.
Je moet gedaan hebben wat nog nooit iemand heeft gedaan.
En daarom nooit meer zal bestaan.

Kuddes.
Onafzienbare kuddes,
die de maagdelijke gronden afgrazen,
onbetreden eilanden vertrappen.
Het woord ‘ongerept ‘ kan worden geschrapt uit de Dikke van Dale.
Kuddes… opgedreven…
door cowboys met namen als Cor en Don.
Een woestenij is alles dat rest.

“Keep them doggies rollin…
Don’t try to understand ‘em.
Just rope and throw and brand’em.
Soon we’ livin’ high and wide.
Rawhide.”

Laten we alsjeblieft thuis in onze achtertuintjes indiaantje blijven spelen.
Om te herinneren dat ze er ooit waren.
Puike bisniz

Kotertje kotertje...jij....Loeres Lappedief.
Zoekt geen hommeles..wel reuring.
Maar onze ouwe klabbes is geen leuningbijter, geen linkmiegel.
Heeft meer als genoeg spatsies en kan reusachtig kleumen.
En dan maar poekelen, poekelen en een fikse riedel op de mook.
Riedelen op de mook, eindeloos riedelen op de mook..........
Puike bisniz, puike bisniz van die slaaibek, maar nu ga ik wieberen.



De tijd dringt

Tussen de kieren en in de spelonken van de gestolen uren
zwerven vreemde lieden rond.
Klaplopers van de verloren tijd....
Elke tijd heeft zijn eigen uitvreters.
We moeten de ruimtes zo klein en kort mogelijk maken...



De baas

Een kubieke meter hondstrouwe werknemers, arbeiders…..
werken, leven, samen, dag en nacht.
Geen verloven, personeelsuitjes, toeslagen, burn outs en baaldagen.
Bladeren, koffieprut, theezakken, schillen, graten, botten, dooie tulpen, bedorven roggebrood, oude paella, rot fruit, vergeten groenten, verschimmelde mandarijnen, avocadopitten, klokhuizen, jammerlijke rijstresten, takkenzooi, uitgebloeide amaryllisbollen, overtollige oliebollen, allerhande vers snoeisel….
alles... alles… alles…
In luttele weken verwerkt tot
compost
zwarte aarde.
Door Eisenia fetida en zijn en haar familie en vrienden, buren, kennissen, zonen en dochters gelijk…
Pieren.
Ik schep een emmertje onder uit de bak.
Het miechelt..., alles miechelt…
Pieren voor de kippen…
Pieren en de baas.



Leven

Het leven ingenaaid.
Lotje uit de spermaloterij…
Goed georganiseerd, die organen,
verenigd en in het echt verbonden tot je dood.
Proberen jezelf iets wijs te maken,
met verhalen te voeden
en dan
samen heel hard roepen, met veel.
Hoe meer hoe beter.
Hou je dankbaar vast aan die ander.
Liefde is uit noodzaak geboren.
Honderd kaarsjes

Alsof de kerstboomkaarsjes niet al 50 jaar zijn afgeschaft….
Alsof het vuurwerk binnenkort niet geheel verboden gaat worden….
Alsof er niet voor elk kampvuurtje een vergunning moet worden aangevraagd.
Alleen het militaire vuurwerk mag nog vrijelijk verhandeld worden.
Veiligheid mensen, veiligheid…
Stel dat hier straks een sjaal of ik weet niet wat, vlam vat.
Waarschijnlijk een sjaal van een nooit gecontroleerd, of van een keurmerk voorzien in Vietnam geproduceerd kledingstuk en zeker niet geïmpregneerd met, of getest op brandvertragende middelen……
Dan zullen we weer tientallen jaren kunnen praten over een onverantwoordelijke gitaarleraar die in een oude paardenstal muzikale bijeenkomsten organiseerde om zijn muziek en die van anderen te promoten.
Een paardenstal, … een nooit door enige overheidsinstantie goedgekeurde omgeving, een gebrekkige verlichting en een onbeduidende onverharde toegangsweg.
De gitaarleraar zal mompelen dat hij dit nooit voor ogen heeft gehad, …. dat hij vanuit een enthousiasme voor de kunst, …. dat hij niet uit eigen belang en dat hij nooit het idee had gehad….. dat zoiets hier zomaar zou kunnen gebeuren, en… dat hij er erg slecht van slaapt……

Ingewikkelde mensen

Ik heb een enorme hekel aan ingewikkelde mensen….. met hun ingewikkelde praatjes… en hun ingewikkelde levens…
Ik word er gek van, woest en onredelijk.
Gelukkig kom ik soms wat minder ingewikkelde mensen tegen.
Dat schept wat lucht, maar dat is altijd maar tijdelijk.
Zoveel mensen die zo ingekapseld zijn in hun eigen levenspatronen, waardoor er eigenlijk niet echt meer iets kan gebeuren.
Agenda’s als harnassen, altijd bezwaren, tijdsproblemen, principialiteiten, eindeloze zeurargumenten, die je goedwillend aan moet horen….. nooit ruimte willen maken, en…belangrijk…. en… de schuld ligt altijd bij de ander…
Ik verdenk ze ook van intense luiheid en leugenachtigheid, mag ik natuurlijk niet zeggen,…. weet ik…. Terwijl ik luiheid eigenlijk niet zo erg vind, maar…. de lafheid om het niet toe te geven wel.
Ze verzinnen vaak maar wat om de huid te redden, om hun eigen leventje in stand te houden. En de verleiding is groot om mee te gaan… want wat stel je anders nog voor……
Als je de zaken onder ogen gaat zien…. hahahaha, wat ben je dan…
Een hulpeloze dwaalgast in een kort en ongewis bestaan, kansloos.

En dan de arrogantie van die ingewikkelde mens.
Alsof de hele buitenwereld zich moet voegen naar zijn luimen.
Hallo!! Hallooooo…. Weet je wel hoe klein je ben?
Hoe klein zijn we?
Een muggepoep op de vijfde miljardste planeet van het triljoenste zonnetje aan de buitenrand van de Melkweg… that’s it!
Maak er dan wat van… Laat je georganiseerde aminozuren niet vastkoeken aan je laptop.
Volgens mij is het grote probleem, dat:
Ingewikkelde mensen, zich al enigszins hebben verzoend met de dood.
Ingewikkelde mensen zijn eigenlijk al mummies.
Ingewikkeld… ingewikkeld… ingewikkeld…
Zij hebben het pad naar de dood al planmatig vastgelegd… en er is niks meer van ze te verwachten…
Ik schat toch dat we het hier hebben over meer dan 70 % van de totale bevolking….. in onze contreien.
Lantarenpalenland

Bang in het donker… dat ben ik niet, of niet meer… ik ben dat stadium voorbij… Hoe ouder hoe driester…

Maar ik stel me wel van alles voor… ik haal me veel in het hoofd… over… wat er kan gebeuren in het donker. Tegelijkertijd heb er ook wel zin in om dan eindelijk zelf de confrontatie met die eerste zombie aan te gaan…
Ik heb altijd voor de zekerheid een eind hout en een bijl klaar staan.
Ik zwaai er soms mee rond om het gevoel te krijgen van een goeie klap, want alle ervaring ontbreekt…
Wel lastig… want op zo’n ultiem moment komt het er wel op aan!
Ik weet echter wel bijna zeker dat ik in een woeste uithaal en met een ferme slag hoofd van romp zal scheiden… en dat dan een enorme adrenaline-rush mijn deel zal zijn… AAAAH
Ik ken dat gevoel uit andere confrontaties… misschien wat minder dramatisch en spectaculair, maar ik verlang ernaar.
Eigenlijk zit ik al tijden te wachten op die eerste serieuze confrontatie, omdat ik zo duivels benieuwd ben hoe ik dan zou reageren, je weet het toch nooit helemaal zeker… voor je het weet komt die verdomde lafaard in mezelf toch nog boven…?
Want hoe vaak kom je nou in zulke extreme omstandigheden terecht?

Ik merkte het toen ik op de Holleweg, tijdens de voorstelling
’Een nacht op de Holleweg’ in het pikkedonker zat te wachten op de volgende scene… in het bos… totaal geen zicht… koud, nat…
Dat maak je als geciviliseerd en Centraal Verwarmd mens niet zo vaak mee… Alleen maar wat geritsel… een bosuil… maar geen zicht…
En het doet iets met je, of laat ik voor me zelf spreken, het deed iets met mij… Geluid…, maar geen hand voor ogen.
Op een gegeven moment kwam er iemand aanlopen… ik wist zeker dat er iemand aan kwam lopen… ik voelde en ‘zag’ hem of haar als in een schijnsel voorbij komen…, wie zou dat zijn..? Ik werd blijkbaar niet gezien…
Ik zocht mijn zaklamp, viel al niet mee, en scheen…. scheen…scheen... maar er was niemand…
Er was werkelijk niemand… pure verbeelding… inbeelding, maar op dat moment voelde het als heel echt.

Die wereld in het donker…
was al onze voorafgaande honderdduizenden jaren een heel andere wereld… geluiden in het donker zijn zo anders dan in het licht… Bijna niet meer voor te stellen voor ons als bewoners van lantarenpalenland. Maar misschien goed om soms wel even te voelen…

Een echte geschiedenisles.
Later

De column komt zo……iets… later.

Even wachten… mijmering, dit is toch wel een ding, samenwerken... en dan toch altijd moeten wachten … Als je er teveel bij stil gaat staan dan wordt het echt wel een probleem, maar dat heb ik heel bewust geprobeerd te vermijden… Maar ik, ikzelf kan niet te laat komen. Als ik denk... ik kom ook gewoon te laat, blijk ik nog 2 minuten te vroeg te zijn… maar ik heb er mee moeten leven… Het lastige is dat Herman er mee gaat spelen… “dat hij het heel anders aan gaat pakken” en “kijk eens, ik ben nu bijna op tijd, goed he?”
(Ik heb geen idee of hij het echt belangrijk vind, geen idee.)


De EP van Herman … daar moet ik toch even bij stilstaan…
Stilstaan.. niet meer van deze tijd…want… meebewegen …
Met stilstaan kom je steeds weer… later…

Maar laat ik niet te zuur zijn, omdat ik al die tijd genoten heb van onze samenwerking. De tijd dat we samen schreven en componeerden… Wind van Zee…. staat op de epeee.
En heel veel andere heerlijke liedjes… nummers… songs… op bestelling… jarenlang… aan de lopende band...

Ik neem u even mee in het universum … “Hermans Melkweg”…Lichtjaren…
Herman is een lange weg gegaan… vanaf zijn persoonlijke Big Bang… Diverse banen die zich een weg zochten … door wat…?
Door onbekende asteroïdengordels... met grote kans op onherstelbare schade… maar geluk gehad…
En nu gaat planeet Hermanus meer z’n eigen weg…zijn eigen baan. Geeft oude geluiden een twist… een draai… zoekt een nieuw eigen geluid…. De vrijheid die er ontstaat met de jaren…. Een wat ouder hemellichaam volgt zijn eigen grillige koers…. probeert zich op de valreep nog aan de natuurwetten te onttrekken.

Op tijd... ach, wat maakt het ook uit…waar zijn we mee bezig…alles netjes op tijd.

Het geeft rust zullen we maar zeggen, het heerlijke gevoel dat het allemaal klopt,… dat het zo moet zijn ….en altijd zo zal zijn…. dat dit de enige weg en de juiste weg is….
Want wat is het leven… een clustering.
We komen even samen en denken dat het zal duren…. en daarna wordt alles weer uiteengeslagen…. De entropie…
Misschien heeft Hermanus wel gelijk…het mag allemaal wel wat rommeliger… wat minder voorspelbaar… Wat dichter bij de normale orde van het Heelal... de chaos

….maar Herman komt dan toch nog net iets later….
Waar was je Herman? De chaos is voorbij….!
Niets is wat het lijkt

Ik heb een voorstelling gezien van twee vrouwen in een boerenschuur, waar niks leek op wat het was, waar ik een half uur lang dacht dat het opgedirkte onzin was… De nieuwe kleren van de Keizer… van deze twee, van origine, kostuumontwerpsters…
en waar ik toch langzamerhand moest toegeven dat het me steeds meer begon te raken.
Ondertussen waren er al een paar arme zielen uit het publiek uit onvrede weggelopen…
Terwijl de onzin ondertussen steeds nieuwe gedaantes aannam, ontstond er een ontroerend beeld van twee vrouwen…. eigenlijk meisjes... lichtvoetige meisjes die zich niet meer in het pak lieten naaien.

O ja… het is groen, het zit in een fles en als je het tegen de muur gooit, gaat de telefoon bij de buren… wat is dat?
Het is groen, het zit in een fles en als je het tegen de muur gooit, gaat de telefoon bij de buren… wat is dat?
……Toeval.

Ik heb een voorstelling gezien aan de zee tegen de duinen….
Tussen het helmgras….
Een voorstelling die ging over de tsunami bij Fukushima.
Waar een tenger Japans meisje danste... met een weergaloze goddelijke gratie of moet ik zeggen… een goddeloze gratie…
En waar datzelfde Japanse meisje in een vuurschietende oogwenk veranderde in een wreed woest beest, dat zich op gewelddadige wijze uitleefde op een reuze trommel.

Uit de grond,
Uit de aarde kruipen ze omhoog,
om hun ongekende schoonheid te showen.
Alsof ze de dwaze zonverliefde klaprozen een lesje willen lezen.
Ze zich even willen laten zien.
Voor even. Want verlegen.
Het licht …het licht is niet hun terrein.
Mooi om kennis te maken.
Aangenaam.
Die rijkdom onder onze voeten.
In de grond.
Iets met dieren

Als je jong bent… heb je iets met dieren.
En omdat we hier met zoveel jongeren samen zijn dacht ik, we gaan iets met dieren doen…
aaaaaahh ooooohhh… poepie poepie poepiee
Straks!

Eerst nog even iets anders.
Jonge mensen… de blik naar voren… Een gretige vragende blik naar wat er komen gaat. Wat ligt in het verschiet? En… het kan niet snel genoeg gebeuren!
Maar ik als ouwe man wil jullie waarschuwen. Hol niet al te hard vooruit…
Begrijp me niet verkeerd, voor iedereen ligt het anders. Er is geen blauwdruk! En de juiste route is slecht aangegeven, maar… het volwassendom is bepaald niet het paradijs en… heel belangrijk om te weten... er is geen weg terug.
Nee… Alles wat je wint aan de voorkant, verlies je aan de achterkant. Dus wat dat betreft wel fijn, haast hoef je niet te maken, je kan het leven snel leven of gewoon rustig de toekomst in kuieren…
Ik ben een liefhebber van het laatste. Maar ik realiseer me dat je meestal geen keuze hebt en de drang vaak groot is… de drang…
Maar een beetje uitstel…

Ik moest ineens aan mijn opa denken, die er een gewoonte van had gemaakt om cadeaus die hij kreeg vaak niet uit te pakken. Zo mooi… zo’n prachtig ingepakt cadeau! Het kon alleen maar minder worden…
Ik herken dat. Ik voel me echt zijn kleinzoon.

En dan nu de dieren….
Want als je jong bent…. heb je iets met dieren!
En ik heb nog steeds veel met dieren… dus?… maar dat terzijde…

Column 15 afbeelding 1

Column 15 afbeelding 2
Turkana boy

Herman heeft mij wel eens gezegd dat mijn inzichten en meningen wel mooi vertelde verhalen zijn , maar voor het normale leven van non en generlei waarde. Dat wil ik vanmiddag weerleggen.
Want dit zit me al jaren hoog en ik kan dit niet over mijn kant laten gaan.. ik wil uiteindelijk ook mijn plaatsje in het geheel…..
Zo….. dat moest er even uit!

De PVDM….was dat ook echt een partij? Heb ik iets gemist?
Ik zou er trouwens never nooit op stemmen!
“Partij voor Vogels en Drukke mensen”...
Die kombinatie, ik begrijp het niet, er wordt een tegenstelling geconstrueerd…, gesuggereerd…., vrijheid tegenover stress denk ik..,
Vogels tegenover drukke Mensen, zoiets…. Een naïef beeld van vrijheid… misleidend en extreem moeilijk uit te bannen…. in deze tijden.
In veel opzichten zijn mensen namelijk helemaal niet druk…, sterker nog, meestal zijn we nogal langzaam en lui.
En juist door die luiheid is het, dat we steen en been klagen over elke extra stap die we moeten doen. We zijn niet druk…., we willen het niet zijn… het is de aversie tegen het druk zijn…., dat doet ons ageren! En daar is helemaal niks mis mee…, helemaal niks en ik heb daar verder ook helemaal geen oordeel over…, maar… en…
terwijl wij ons een weg door de wereld kankeren…,
zijn het de vogels die zingen, de vogels, elke ochtend.
Elke ochtend weer…, terwijl wij nog in bed liggen. En zijn het de vogels die elke avond zingen terwijl wij voor de buis hangen.
En dezelfde vogels zijn tegelijkertijd ook nog eens retedruk, dagelijks vechtend voor hun plekkie…, het bouwen van nesten…, eieren…, altijd, elke seconde op de hoede, het kan zo gebeurd zijn, altijd alert moeten zijn, altijd over je schouder kijken.
Vergelijk dat eens met ons… 80, 90, 100 jaar gezapig doorrommelen…
“Hoe heb jij je pensioen geregeld…?”
Dit pleit, bedenk ik me nu ineens, voor een kort en hevig bestaan…
Het probleem met ons is in wezen onoplosbaar.
Dramatisch…. en ik wil geen valse hoop geven, want wat is het probleem?
Wij zitten nog met het DNA van onze voorouders…, de jagers – verzamelaars… Turkana boy

Kleine groepen, overzichtelijke groepen…., geen georganiseerde hiërarchie.
Wat ook wel zo z’n nadelen heeft gehad, stel ik me zo voor…
Maar nu zijn we al een tijdje in een stroomversnelling terechtgekomen van steeds grotere gemeenschappen en dat is niet onze natuur. Dorpen… steden… koninkrijken… naties… continenten… de hele wereld. En dat alles in een paar duizend jaar.
Dat hadden we in de pakweg kleine twee miljoen jaren nog nooit aan de hand gehad… twee miljoen jaren toen het allemaal begon met Turkana boy.
Dus moesten we het over een ander boeg gooien… de cultuur…,
omdat onze DNA er niet meer tegenop kon muteren, oplossingen in de vorm van riten, rituelen, dansen, godsdiensten, filosofieën… en tja, veel bloedbaden.
Allemaal bedoeld om de samenleving en de mensen in het gareel te houden en te laten functioneren… met heel wisselende resultaten…
Maar we hebben weinig keus…, geen keus…
We hollen teveel voor onszelf uit, denk ik wel eens.
Enthousiasme is mooi, maar… Turkana boy…
The Blue Sparrow

Waarom toch die blauwe mus?

Het gaat gewoon over onze kosmopolitische huismus… Passer domesticus, maar dan blijkbaar in dit geval blauw gekleurd.
Je ziet overal die naam opduiken… Blue Sparrow..
Blue Sparrow Drones, Blue Sparrow web designs… dat blue en die sparrow.. waarom nooit red.. yellow, green of black..
Ik ben heel bang dat er mij ooit iets is ontgaan…. dat ik ergens de boot heb gemist…

Ik had Simon natuurlijk kunnen bellen…waarom die ‘Blue Sparrow’, misschien had ik dan een een mooi verhaal gekregen, maar het zou ook iets kunnen zijn.. van… ach het kwam voorbij… niet zo heel erg over nagedacht… goed gevoel….
Dat risico wilde ik niet lopen… je moet een verhaal niet doodchecken, dat heb ik wel meegekregen van die journalisten.
En ach… feiten… of alternatieve feiten…. Old skool.. dat gaf mijn fantasie de broodnodige ruimte.
Neem nou ‘blue’, ik heb dat nooit helemaal begrepen, blue… de blauwe maandag bij mijn oma…. blauwe bonen…. iets met blues… blue suede shoes… blue band….. maar ook met seks.. Blue Movie… En dan die Sparrow… “Captain Jack Sparrow`’

The Sparrow, de mus die al vanaf de oudheid beschreven wordt.
In de bijbel als een van de laagste schepsels, bij de oude Grieken en Romeinen als een van de geilste, en later.. in het volksgeloof: wijs, gewiekst, listig, vals, vrijpostig, blufferig, diefachtig, twistziek en schadelijk.
Ene J. H. Clark uit New Yersey heeft in 1897 nog een onderzoek gedaan bij mussen, waarbij hij elk wijfje doodschoot dat gepaard had met een mannetje…. Dat mannetje had dan soms wel binnen tien minuten een nieuw vrouwtje gevonden, waar die dan ook weer mee paarde en dat dan ook werd doodgeschoten en dat ging maar door…. Dat zegt wel wat… no remorse…
Vergelijk dat eens met die brave monogame kraanvogels en zwanen.
De mus.. the sparrow.. the blue sparrow…. er blijkt veel over te zeggen en dan ook nog……. een Willy B.… Daar wil ik dan niet eens op in gaan…

Willy B. and the Blue Sparrow
Laten we het nu maar eens gaan horen… volgens mij kunnen we het niet veel geiler krijgen…
Bange tijden

Als je niet tot een gekwetste minderheid behoort,
kom je dus automatisch uiteindelijk…
in de bak van boze witte mannen terecht, stel je dat eens voor,
in een bak met boze witte mannen…..
Waar je dan weer wanhopig probeert uit te krabbelen om snel een interessante minderheidspositie in te nemen…
Gevluchte Hongaarse voorouders, iets met je familie in de oorlog.
Een vergeten achterneef van de Russische Tsaar….
Een bastaard van de prins….
Als een soort heremietkreeften die steeds weer een andere, liefst steeds kleinere en exclusievere schulp.. willen betrekken….
Tegen de tijd in…. Merlijn is terug!
En uiteindelijk staan die man en die vrouw uit Heino, ik noem maar wat… Salland….. daar…. ja… Je familie heeft daar altijd gewoond…
Heeft voor de Randstedelijke elite geen interessante geschiedenis.
Behalve dan dat ze daar eeuwenlang voedsel hebben verbouwd… duuuue
Die mensen staan daar met lege handen… in een wereld waar iedereen probeert via de media de Slachtoffer-Troefkaart te trekken….. om een beter plaatsje te krijgen, wat meer geld , wat meer aandacht…
Het wordt dringen mensen… de elleboog.

Ja…… en dus moet het er nu toch echt van komen.
Het wordt nu wel heel belangrijk…. dat je toch wel een aantal gewone mannen.. eeeh mensen! in je vriendenkring op gaat nemen.
De elite heeft zijn tijd gehad…passé.
Dat is dan ook meteen de allerlaatste keer dat ik dat woord gebruik.
Wat een verschrikkelijk on-Hollands woord.
Dat ik het ooit uit mijn Gelderse strot heb gekregen, dat geeft wel aan hoe mijn strottenhoofd misvormd is geraakt door de multicultureel relativistische pluche zittende intellectualistische zakkenvullende elite…
Dat zal me niet meer gebeuren…
We gaan nu toegeven aan elke vorm van kritiek… ja… we gaan zo weinig mogelijk een bril dragen, wat voor mij verdomme wel lastig zal worden, nu ik die brillen steeds meer nodig heb.
Maar je hoeft natuurlijk niet overal zicht op te houden.
En misschien is dat ook wel beter.
En…. meer bier gaan drinken en de wijnkelder opdoeken.. wijn…… wijn.. vooruit nog een keer…. Passé…. maar dat is wel echt de laatste keer!

Tennissen, dat ga ik er aan geven… ’new balls please’ kak!
Waar is het teiltje…???
Gelukkig ben ik lid van het legioen van Feyenoord…… ik ga het speldje maar wat meer dragen.
Met zo’n legioen achter je, sta je toch wat sterker !
God zij dank had ik mijn Gooise R al achter me gelaten, misschien moet ik mijn computer ook wat opschonen…
Of op een andere manier gaan lopen… een meer volkse tred, weg met dat pedante.. dat zelfvoldane…. dat globalistische…..
Wist u dat vlak voor de Balkanoorlog uitbrak… volksmuziek ineens heel populair werd….
Gelukkig heb ik daar altijd al veel mee gehad… met volksmuziek.
En nog iets.. ik heet Henk…. dat helpt zeker.
Nu nog een Ingrid zoeken… wacht eens even… ik ken een Ingrid….
Gaat lukken.
De omweg

De omweg, een prachtig woord, althans dat vind ik …
Zelfs los van de betekenis is het een prachtig woord, zacht en rustgevend.
Ik zou het fantastisch vinden als u het even in de mond zou willen nemen…
omweg… omweg… gewoon voor u zelf… omweg…….

Ik heb het in de vorige salon beloofd… dat ik het nu over ‘De omweg’ zou hebben, en het is ongelofelijk… want…………
terwijl het mijn lievelingsonderwerp is. …De omweg, naast Het toeval dan…. dan zou je denken… dat wordt een makkie.

Maar zo’n onderwerp…. wat je na aan het hart ligt….
ik ben tijdens het schrijven gewoon de weg kwijt geraakt,
elke keer kwam ik weer op een andere weg of paadje terecht…
en het ergste is …..het allerergste…... dat ik nu ga praten over het schrijfproces… dat haat ik…. kunstenaars en het proces…. Verdomme… geen gepiep…. laat het maar zien…! (stilte)…

Van het pad af…… ik wil een strak verhaal neerzetten…
een verhaal dat ergens naar toe gaat…. Iets dat ertoe doet….

De omweg …
Maar dan is het natuurlijk wel bijzonder dat ik dan verdwaald raak in allerlei zijpaden die eigenlijk de omwegen zijn waar ik over probeer te vertellen…
Maar je kan bij het kiezen van een omweg ook per ongeluk in een doodlopende steeg terecht komen!
En dat er dan een groep van griezels zijn die je dan achtervolgd en dan kan je niet verder en dan keer je om en dan zie je ze…die verschrikkelijke…..die je dan… nee, even geen film!

Gewoon een doodlopende weg…… een doodlopende steeg…. Punt!!!……
Echter... Vandaag zou het moeten gaan om de omweg, en dus is het in dit verband ook wel aardig om ook hier weer een omweg te nemen….
Zwischenraum…. daar denk ik nu ineens aan ….
…das, oder die, oder der Zwischenraum…..
tussen de linies …..
Morgenochtend de opstellingen bekijken en je afvragen waar de ruimtes liggen, de ruimtes tussen de linies, de ruimtes zoeken die we nog niet kennen, ruimtes waar we geen idee van hebben, al die speelruimte die we tot nu toe niet benut hebben… Ruimtes die we al die tijd hebben laten liggen… new frontiers.

Misschien kan ik daar wel iets mee... een nobelprijs.
Rautenbachs Zwichsenraum…. Daar is iets uit te halen.
Het is een zoektocht…

En nou ben ik toch nog tot een soort van essentie gekomen…. maar het lastige is….. dat er ontzettend fantastische prachtige dingen te zeggen zijn over de omweg… maar…. hoe je het ook wendt of keert, ……ook de omweg gaat ergens naar toe… Mijn bedoeling is echter dat.. je er juist nooit mag komen, nooit… nooit… nooit komen bij die essenties, conclusies, waarheden…. je moet blijven dwalen, en nooit tot die essentie komen….
Omdat dan zal blijken dat het zal verdampen… verkruimelen, vervloeien…
Ze zijn allemaal gewoon vrij onzinnig, lelijk en zonder enige substantie…
Dat pleit voor dromen of zoals mijn grote leermeester Herman zegt:
knorren… knorren…knorren….. lekker knorren.
Het achterste van mijn tong

Wonderlijke gedachten...
Waar komen die wonderlijke gedachten toch vandaan?
Dat is de vraag die de organisatoren van de Salon mij gesteld hebben.
Een vraag naar mijn zieleroerselen.. dat is nogal wat…
En ik heb daar normaliter eigenlijk...
helemaal geen zin in ….. maar goed…..
Wonderlijke gedachten….
Nou zijn mijn gedachten natuurlijk gewoon mijn gedachten.
En voor mij niet wonderlijk.
Hoogstens in de ogen van anderen.

Maar…er is misschien toch wel iets over te zeggen…

Daar gaan we….
En dan wil ik het graag heel praktisch houden… namelijk
Hoe…. wonderlijke gedachten te genereren?

Vijf punten van aandacht…..
1) Op het juiste moment op de verkeerde plaats zijn.
Maar wel altijd op passerende rijdende treinen springen…
Lijkt me helder…
2) Altijd achter de tijdgeest aanhollen maar nooit in zijn of haar buurt komen.
Wat hierbij moet worden gezegd is dat dat geen fijne aangelegenheid is. Want het is niet een zaak van relaxt achter die tijdgeest aanhobbelen, nee dat moet je niet hebben. Je moet angstig achter de tijdgeest aanrennen, hem willen vatten…
En ..belangrijk…eigenlijk niet weten waarom.
En dat moet je dan nooit lukken, dus er is altijd sprake van er-net-niet-bijhoren, of in ieder geval …sterk dat gevoel hebben.
Maar…. ook weer niet te sterk, want dan word je te onzeker……
Dus dit is best wel een lastig onderdeel.
3) Geen horloge, geen mobiele telefoon.
Waar was je nou?...... Waar was je nou… ??? Waar was je nou! NOU!
4) Boeken lezen die je niet begrijpt.
Films kijken die je niet begrijpt.
Muziek beluisteren die je niet begrijpt.
Dansen… veel dansen…. (en belangrijk ) ook in je eentje.
5) Verlegenheid.
Een voordeel van verlegenheid is dat je heel lang niks durft te zeggen… Maar als je dan uiteindelijk ultiem wordt uitgedaagd, trek je woest en ongeremd van leer. Iets wat ook veel risico in zich draagt.. Dus een garantie tot succes is het zeker niet.

Dus …..als ik dat zo overzie …….
Het is toch wel een heel palet aan randvoorwaarden…
Dat is eigenlijk niet goed te organiseren.
Dus is dit eens te meer een zaakje voor….. het toeval!
Wat toevallig ook nog eens mijn lievelings onderwerp is... het toeval. Maar het toeval, daar moet je ook niet te veel op vertrouwen.
Als je wil werken met het toeval , dan moet je haar behoorlijk weten te beteugelen. Het is ongewis, en kan alle kanten opgaan…. Dat is vaak heerlijk maar je moet wel…………
…..oi jee.. wat nu… heee wat is dit… hoho…
Kan dit… ja dus… gaan we… gaan we…neee…!... nee …..
…….enige vorm van controle houden….

Tot zover voor nu , maar er is meer over te zeggen.
Zie dit als het eerste deel van een tweeluik…
……Ik zou het de volgende keer graag met u over ‘de omweg’ hebben…
De aardappel

De aardappel is in Nederland een hoofdrolspeler.
In elke ander land valt de aardappel onder de groentes.
Niet in in Nederland…… niet bij ons.
De aardappel bij ons…… is van een heel andere categorie.
De buitencategorie…
Maar omdat de aardappel ineens stond voor het ouderwetse Nederland heeft die arme aardappel het moeten ontgelden.
Ik denk dat ze daardoor verguist is geraakt.
Ze? Hij?

Wij zijn een land van snel wisselende humeuren en trends.
En op een gegeven moment was de aardappel fout.
Op een gegeven moment was de aardappel fout!
De aardappel was out.
De aardappel stond voor het verleden de aardappel stond voor de aardappeleters
De aardappel moest het afleggen tegen de pasta, de rijst, de guinoa or whatever.
En de aardappel was ineens een gifpieper.
Het was de Bint van Bordewijk. Er zat geen jus meer bij.

De pieper…..die naam heeft ‘m ook geen goed gedaan, de gifpieper stond ineens voor alles wat niet deugde in de landbouw.
Arme aardappel.. want beste mensen….in wezen was de aardappel eeuwenlang een aanjager van de economie…Eindelijk genoeg te eten!
Zoveel calorieen per ha waren er nog nooit geproduceerd.
Eindelijk konden we buiten spelen, in plaats van wroeten op het veld.
En sindsdien… ooh rijkdom…aardappelen zijn er in zoveel soorten en maten;
Koopmans blauw, de Noordeling, Peach Bloom, het Woudgeeltje
La Bonotte, Bleue d’artois, Eigenheimer, Epicure, King Edward.
Alleen de namen al weerspiegelen een enorme liefde……
Namen die je associeert met volbloed paarden in plaats van knollen.
Namen die gingen naar eenvoudige ondergronds levende plantendelen.
Plantendelen die het daglicht schuwen en opgegraven moeten worden…
Opgraven.. delven… oogsten…

Het oogsten van de aardappel, is misschien wel het mooiste van het moestuinieren.
Om samen met je dochter die rijke schat te delven.
Aardappelen die fonkelend in het zonlicht, gelijk de goudschat van de Nibelingen boven water komen
Aardappelen… aardappelen…….ik kan er niet genoeg van krijgen…
Kippedrift en bitterballen

We hebben!
We zullen!
We kunnen!
We moeten!
We willen……alles weten!

We meten aantallen vogels, muggen, beetles,
temperaturen, de neerslag, windsnelheden, golfstromen,
het bloeitijdstip van de wilg...
Het bloeitijdstip van de wilg… dat…
Dat is dit jaar vroeger dan ooit!
Vroeger dan ooit!
Wat!
Vroeger dan ooit!

Aan de ene kant is het een verrijking, om de natuur te bestuderen..
Je ziet steeds meer details en je gaat de rijkdom van al die soorten en hun onderlinge relaties waarderen... en bewonderen.
Maar dat is voor mij aan het veranderen omdat we steeds meer aan het tellen en rekenen zijn geslagen met de klimaatverandering als een reusachtig monster op de achtergrond.
We hebben steeds meer zicht op het toetsenbord van de ecologie.
Je telt als vogel niet meer mee als je geen ring of een zender draagt.
Of als roofdier zonder halsband of chip.
Die drift om alles te verklaren….. zal…. ben ik bang…
onze verwondering uiteindelijk de doodsteek geven.

Zorgen…alleen nog maar zorgen…
Zal de bonte vliegenvanger dit jaar wel op tijd terug te komen?
Want er zijn al rupsen van de wintervlinder.
Straks missen die bonte vliegenvangers de boot!
En overleeft de paardenkastanje deze eeuw wel?
En levert de heideknaagbeetle de honingbij dit jaar weer een lelijke streek?
Zijn de kanoeten dit najaar wel goed opgevet?
zit het nonnetje wel diep genoeg in het waddenzand.
Gaan die desperate coloradobeetles ons weer verrassen?
Moeten we trouwens die arme zieke door virus aangetaste konijnen niet opvangen?
Dat doen we toch ook met egels en zeehonden!
Kan de meervleermuis z’n echo’s nog wel kwijt?
En de meibeetle, is verdomme nu al gesignaleert, dat is toch veel te vroeg!
De gezaaide onrust overwoekerd alles op den duur.

Het is een wereld vol klepels zonder klokken, en veel klokkenluiders.
Het is een legpuzzel van triljoenen stukjes waar we er nog maar enkele duizenden van gelegd hebben!
De drift om alles te verklaren… zal…. ben ik bang… onze verwondering de doodsteek geven… uiteindelijk.
Door….! Gewoon door!
Afschieten, aanplanten, uitzaaien, droogleggen, inunderen, verversen.
Door!
Hallo!...Ik wil niet meer lastig gevallen worden!
Ik wil niet meer de les gelezen worden ….

De les gelezen…..?! Als we daar over beginnen…
Dan moet ik nog iets kwijt, hoognodig..
Namelijk dat ik van mening ben dat de hele Wageningse voedingswetenschap met terugwerkende kracht voor het international gerecht gesleept moet worden, met als aanklacht het verzieken van mensenlevens…
Nu gebleken is! (Bewezen mensen!), nu gebleken is… en bewezen!
Dat… verzadigde vetten en eieren, totaal niet ongezond zijn.
Zij…. die voedingswetenschappers hebben jaren met hun dunne onzinverhaaltjes,
lopend aan de leiband van de voedingsindustrie,
miljoenen aan gelden binnen geharkt .

Dat schreeuwt om gerechtigheid
en om genoegdoening voor alle cafetaria-gangers
die tientallen jaren verguist en vernederd zijn geworden..

Als er ergens ongeluk georganiseerd is! My God!
Eieren en vet verbieden !
En dan blijkt het een half mensenleven later helemaal niet ongezond
Dan blijkt dat het onzin is! Wat doe je mensen aan!
Wat heb je mensen aangedaan!?
Hoe erg kan je zijn!
Maar neem van mij aan , want zo gaat het altijd…
Die aanklacht zal geseponeerd worden..
Ze zullen wel weer te oud en zielig zijn, die oude professoren…
en ze zullen wel allerlei advocaten en andere kwalen hebben waardoor
ze niet voor het gerecht gesleept kunnen worden.

Maar…over een gerecht gesproken… daar zijn ze…. de bitterballen!
En de eieren!
Beste mensen…… dik wordt je van veel zitten en veel eten!
Niet van bitterballen en eieren.
Laat ons gewoon achterover leunen, ons niet teveel verplaatsen
en genieten……. er is zoveel te genieten….
Laat ze hun pseudo-wetenschappelijke koppen houden….
Ik zit straks buiten the doors….
te genieten op de stoontjes tussen the beetles
En…. eet lekker een bitterbal en een gevuld ei.

Iedereen uitgenodigd!
De egels steken massaal over…

Ik sta hier in mijn laarzen en met een schop.
Niet om de stoere jongen uit te hangen, van 'zie mij eens met mijn laarzen en een schop' ..neee..
Het is een beeld…
Een illustratie.. een illustratie van een event…

Zaterdag 12 maart, gisteren was het E day.
De dag van de ecologische doorgang.
Het forceren van een doorbraak.
Een zwaar gevecht was het… oorverdovend…
het wapengekletter van schoppen, grepen, oprukkende kruiwagens,
Buren, vrienden en familieleden die van heinde en ver opgetrokken waren.
Ze hadden zich verzameld op het strijdtoneel…
Honderden jonge planten die een plaats opeisten,
een gevecht tegen de monocultuur,
tegen het oprukkende prikkeldraad,
tegen de afgekloven paardenveldjes,
De afgetrapte zompige veldjes waar paarden in gore donkere paardenjassen somber bijeen staan in Een modderpoel, rond een baal hooi..
Een droeve parodie van de oude eng

We wilden laten zien dat de versnippering te bestrijden is,
dat dat mogelijk is…!
Dat het mogelijk is om te verbinden…
Om eenzame en geïsoleerde vrienden weer hoop gegeven.
We hebben tegen alle politieke en asfaltklippen op, weer een doorgang gecreëerd voor das, bunzing, marter, wezel, hermelijn, eekhoorn, egel, sleedoornpage, koevinkje, konningepage, boomblauwtje, stippelmot, hazelworm, relmuis en vele vele andere mede planeetbewoners…
en dat alles….
Om er voor te zorgen
dat ze ze weer op weg kunnen gaan vanuit hun kleine geïsoleerde stukjes groen waar we ze in hebben opgesloten.
Schamele kruimels
Zodat ze weer op pad kunnen gaan, keuzes kunnen maken…
…zodat ze hun geliefde familieleden en verwanten op de Utrechtse heuvelrug weer de poot kunnen schudden…… de liefde kunnen bedrijven,
herinneringen kunnen ophalen uit lang vervlogen tijden,
weer eens kunnen lachen en huilen met een tante of oom op de Amerongse berg.
Alsof Noord en Zuid Korea weer verenigd worden…
Omdat ze weer de kans krijgen om toegang krijgen.
Tot gebieden die ze door ons mensen jarenlang onthouden werden.
Beste Salongangers

Ik kan deze keer niet lijfelijk aanwezig zijn
Mijn broer viert namelijk op dit moment zijn 60ste verjaardag
Dan wil ik niet ontbreken…
Maar Marjolein is zo goed om deze boodschap te bezorgen

“Tijd”

Ik, Henk (voor de duidelijkheid: Marjolein is veel jonger)
woon al 62 jaar lang op onze planeet.
En velen van u gaan die kant ook op.. of zijn al verder…
Sadder and wiser.
Dat hadden we lang geleden niet voorzien.
Lang geleden…
Dat was de tijd dat we niet dachten aan de tijd van morgen.
We hadden wel iets anders aan ons hoofd
In die tijd was iedereen boven de 40 al een ouwe sukkel.
En nu zijn we dat zelf al ruim 20 jaar

Stel je voor…
Misschien ligt het nu iets anders bij de jeugd… geen idee eigenlijk.
Geen idee wat zich in die nieuwe generatie hoofdjes afspeelt.
Het is ook niet zo eenvoudig te peilen.
Wat gaan zij ervan maken?
En wat hebben wij gedaan?
Ik weet niet of wij trots mogen zijn op onze bijdrage.
Wij hebben onze kinderen uitgeleverd aan het neo-liberalisme.
Wat een mislukt project bleek.
We hebben onze kinderen aan het competentie gericht leren gezet.
Ze opgepookt, ze eindeloos verslagen laten maken,
maar fatsoenlijk onderwijs wilde het maar niet worden.
We zijn kinderen gaan opvoeden voor de economie i.p.v. het leven.
We hebben ongetwijfeld ons best gedaan,
maar ‘de wereld gaat aan vlijt ten onder’,
zoals onze vriend Max Dendermonde al concludeerde.
‘Orde en Netheid, Gedrag en Vlijt’… allemaal voldoende, hoera!
Maar we zitten wel met z’n allen op een oververhitte en overbevolkte planeet……

En dan nu… stel ik voor:
Een vrolijk melodietje, iets met een viool of een beetje “kop in het zand” en “dansen op de vulkaan”……
De angsthaas

Ik ben er ook een……
Rennen, hoeken slaan… wegwezen, mijn naam is haas.
Nu ben ik niet meer zo snel.
Je komt niet meer op tijd weg.
Dan moet je andere wegen kiezen.

En ik heb het idee dat ik minder voorzichtig ben geworden.
Als je jong ben zie je geen gevaar… of je zoekt het juist op.
Iets van alle tijden, we zien het overal om ons heen!
Teveel jongeren is een regelrechte ramp!
Later in je leven wordt je voorzichtiger,
en nog wat later wordt je weer wat meer desperaat
Op het gevaar af dat je een enorm pak slag krijgt.
Zoals na een feestje op de oude steenfabriek.
Rijdend op de oude Diedenweg… een groepje studenten op de fiets,
die de weg ‘versperren’ slingerend en roepend.
“Domme arrogante corpsballen” gaat er door mijn hoofd.
ik kom er niet langs… ze horen me niet…
Ze horen niks.
“wat is dit.”!. Ik wring we er langs en gooi driftig mijn fiets midden op het wegdek…
En roep: “Wat is dit!”
Even zijn ze verbouwereerd, maar al snel zie ik dat ik mezelf in een onmogelijke situatie heb gemanoeuvreerd.. en dat ze toch wel met veel zijn.
Ik heb te hoog gegrepen..!!!
Ik heb dan mijn leeftijd nog even voor,
maar dat voordeel verdwijnt erg snel.
wilde woordenwisselingen.. over en weer.
Voordat ze zich georganiseerd hadden,
heb ik toch het hazepad gekozen…

De angsthaas…
Waarom die naam…?
Omdat ze altijd meteen weghollen… de hazen…
Voelen ze die angst ook echt?
Is angst hun drive?
Ga je daar harder van hollen, ik denk het niet..
Hollen hoort bij de haas… geen holletje…
Een holletje… Dat is voor konijnen!
De haas leeft buiten, dag en nacht,
in wind en regen.
In zijn leger… met de kop in de wind.

Ik heb weleens met mijn hond over de Larense heide gelopen.
En dat er dan ineens een haas opdook
Consternatie… een woeste achtervolging,
ik had ze gewoon moeten laten gaan.
Maar de sensatie krijgt je toch te pakken
Het bloed stroomt…… Meehollen!
Terwijl…
Zo’n hond krijgt een haas in z’n eentje nooit te pakken.
Maar ik ging meehollen door de natte heide.
Opgewonden schreeuwend, struikelend
Hier!.. Hier! Stop .. stop! Lig! Lig! Onzinnige bevelen…
De strijd is ontbrand! Niemand kan achterblijven, niemand mag achterblijven!
Tja…… tja… uiteindelijk drijfnat naar huis.

Opdrogen voor de open haard… een natte hond.. wie kent het niet,
maar misschien rook ik voor hem erg naar natte mens.
Onze buurman vroeger deed dat beter die had 5 windhonden.
En die klaarden dat klusje wel
Met de haas onder zijn jas kwam hij dan thuis….
Jaaahaaa het einde………

Het is me wat… dat… wat we net hoorden.
Zo’n uitgebreid onderzoek en dan blijkt dat er niets uitgekomen is,
Tssssss.
Dat zouden we vaker moeten doen.
Maar wat blijft… de vraag die blijft staan… wat stelt het allemaal voor…?
‘Nut en Noodzaak’ ‘Nut en Noodzaak!
Zullen we die woorden nou eens eindelijk overboord gooien.

Er zijn natuurlijk altijd onduidelijkheden.
Ruim een uur woorden en noten… en dat ook nog eens in de goede volgorde.
Dat kan niet enkel logica opleveren.
Dus heb je stukjes tekst, beelden en muziek die vragen om een nadere uitleg.
Nu ook…

Wie was die vrouw op de foto?
En waarom was die vrouw zo belangrijk voor die man?
Waarom doet die andere mevrouw een ooievaar na…?
Waarom laat die meneer zich zo meevoeren door zijn klanken?
En staat een ander koel voor zich uit te zingen?
Ik zou het allemaal willen weten , maar het is te veel, onmogelijk te bevatten

Your ways are not always my ways…
Life is mysterious folks
Live with it..

(muziek Bob en Winand)

Ik wil u allen heen zenden en danken onder de gezegende gitaarklanken.
van onze Winand en Bob, die er met zijn mondharmonica nieuw leven
in blaast…… daar waar het het einde al op de loer lag…
Jongens ga jullie godgegeven gang!

(muziek)
(schreeuwend)
Deze hele eredienst kunt u trouwens nogmaals tot u nemen in de vorm van een CD.
Ogen dicht en u ziet alles opnieuw geschieden voor uw geestesoog.
En een wijntje is ook mogelijk…… nu… Wat u maar wilt….!!!
De deadline is mijn lifeline
( De titel… was er al, maar ik ben bang dat de inhoud langzaam van de titel is afgedreven… sorry… maar ik heb ‘m toch maar gehandhaaft…)

In het leven moet er veel… vaak te veel.. heel vaak veel teveel.
Kritiek daarop die er lang geleden ooit al was van Paul Lafargue, met zijn ‘Recht op luiheid’.
Van Etienne de Boetie, over het arbeidsethos met zijn ‘Vrijwillige slavernij’.
Twee hele compacte boekjes, geheel in lijn met hun filosofie, maar daar kan je het nu niet meer over hebben.

Er moet gescoord worden, gevochten tegen kanker, de top gehaald.
Want alles is mogelijk en opgeven geen optie…
Hoe kan het dat het  we het na de jaren zestig zo uit onze  handen hebben gegeven…!!!??
We hadden ons ontworsteld aan alles wat moest, en nu moeten we weer van alles, verliezen mag niet meer.

Waar is het lanterfanten gebleven, het vervelen, het dromerig voor je uitkijken.
Het eindeloos uitslapen, homo ludens, de spelende mens.
Weg...! Weg! Het is verdwenen… Weg!
Het zijn gouden tijden voor de producenten van prikkeldraad en hekwerken.
Gouden tijden voor juristen.
Het zijn smalle marges waarin wij ons nu moeten bewegen.
En hoe smaller de marges worden, hoe groter we ze moeten laten lijken.
Dus gaan we die smalle marges optuigen…

zodat we zodat we… zodat we
alsof… alsof… alsof… Jaaahaaa jahhaaa
Nou hoop ik maar dat de Salon een beetje kan ontsnappen aan die boze buitenwereld.
En een vrijplaatsje kan zijn voor wat kortstondige gekkigheid.
Niet te lang en niet te gek… dat dan weer wel…
Want zoals mijn vader altijd zei met, denk ik, milde ironie:
“Middelmaat dat versiert de straat”

En op een ander moment:
“Ze vochten met houten messen en bloedden als meelzakken”

En wat dat betekent heb ik nooit begrepen.
Fietsen met Herman

Ik wil er geen gewoonte van maken om Herman elke keer te betrekken in mijn praatje.
Maar ja…
Het heeft te maken met… dat ik nog steeds niet uitgevochten ben.
En dat zal nog wel even duren.
Fietsen bijvoorbeeld, fietsen samen met Herman
Dat is helemaal niet leuk..

Bijvoorbeeld van Pantarijn naar de Boterstraat.
Dat heb ik trouwens maar een keer gedaan,
Dat wordt een soort rare cross.
Elke keer dacht ik, wat gaat tie nu doen!? Waar gaat tie heen!?
En hij kijkt niet op of om.
Een echte Groenestein denk ik wel eens..
Herman rijdt die route namelijk zoals de kraai vliegt,
Wegen, fietspaden, voorrangsregels en medemensen spelen in zijn wereld geen rol.

Herman is eigenlijk niet geschikt voor onze maatschappij.
Maatschappijleraar!
Stoep op stoep af… en ik rij er dan braaf en paniekerig achteraan.
Je wil het niet geloven… je wil het echt niet geloven
Wat is dat toch, dat slaafse… wat ik heb… dat ik er toch altijd maar achteraan fiets

Na 61 jaar begrijp ik mezelf nog niet..
Dus het zal er ook wel niet van komen…
Echte harmonie zal het nooit worden…
Wederzijdse bewondering…
Maar verder is het lastig
De Salon

Even… even… even…
Sorry Herman.. maar een ‘Salon’, ‘een Salon”?
Is het je in de bol geschoten jongen?
‘De schuur staat open’ is toch wat toepasselijker.
Met alle respect,
Met alle respect dat wel.
Maar toch even over Herman…

Ik loop al tientallen jaren achter ‘m aan… Herman
en elke keer slaat hij weer een nieuwe hoek om…
Monomaan, vasthoudend, manisch,
het is maar hoe je het noemt..
jarenlang dansen dansen en dansen,

En dan al zijn danspartners laten staan.
En dan weer jarenlang tennissen tennissen en tennissen…
en… voor je het weet komt er weer iets heel anders en sta je alleen..
met je racket en je ballen
en nu krijgen we ‘Herman de Salonjonker’
tetereteteeeeeteeeet teett te terektetereerrttte

Het is de muziek… altijd de muziek… zang… muziek van jonge mensen
Gelukkig is voor ons tennis ook muziek en dans,
vooral dans… dansen voor heren,
al zal je er dat op de baan er niet altijd van afzien,
maar van binnen dansen we, dan zijn we lichtvoetig.
Dan vliegen we met een onbeschrijfelijke gratie over de baan.
maar dat wordt door niemand gezien..
Het blijft onopgemerkt en het zal altijd onopgemerkt blijven.

Hoewel Herman dat eigenlijk wel zou willen… dat het zichtbaar wordt bedoel ik..
ik heb dat wat minder….
Maestro…! ik bedoel Mais… stro…

14117941_1046655335389572_9068960660252116729_n

Thee en Taart voor een Tientje, en dan ook nog mooie muziek.
Kinderen tot 12 jaar € 2,50
 

www.facebook.com/DeSalonWageningen